Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Boon worden

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Een bestelbusje stopt voor het huis. De bestuurder stapt uit, zegt ‘hallo’ en legt een pakje op de oprit. Ik ben aan de andere kant van de tuin aan het grasmaaien. De neiging is om naar het doosje te rennen, want ik verwacht een boek. Al heel lang.

Mag ik een boon worden. Koeriers rijden af en aan hier en bestel ik een keer wat en dat doe ik werkelijk nooit en al helemaal niet zelf en dan duurt het weken. Sterker, het komt gewoon niet.

Terwijl het om een boek gaat. Af en toe vraag ik aan mijn vrouw: ,,Hoe is het met Mrs. Hemingway ?’’ Dan kijkt ze: ,,Nee, nog niet.’’

,,Maar waar is het dan?’’

,,Ik denk dat ze het zijn vergeten.’’

Tegelijk met het boek bestelde ze filters voor het espressoapparaat, een ringbandagenda, een cassette voor in de ringbandagenda, een strijkplank en nog wat cosmetica geloof ik en dat was er allemaal binnen twee dagen, maar een boek blijkt te moeilijk.

Zelfs het nieuwe doek van het zonnescherm, dat ver na het boek werd besteld en waarbij we te horen kregen dat de fabrikant op halve kracht werkt en dat het dus even kon duren, is er, gemonteerd en al.

Een kipper stopte deze week voor het huis. Met drie big bags grijze split. Die zakken van 1600 kilo per stuk staan op het grasveld en aan mij de taak het grind uit te rijden over de looppaden op onze kavel.

Als ik daarmee klaar ben heb ik geen kracht meer in de armen om een boek op te tillen en ik denk dat Mrs. Hemingway dan komt.

menu