Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Brengen en halen

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

We brengen en halen, halen en brengen. Met een nieuw seizoen school en sport is er soms een verlangen naar de vergrendeling dit voorjaar. Toen konden we nergens heen en hoefden we nergens heen. Sinds een paar weken is het weer brengen en halen, halen en brengen.

Het heeft onder meer te maken met leven in een ‘buitengebied’. Zoons wonen te ver van school en club om op de fiets heen te gaan. Qua tijd redden ze het al niet. Als oudste om twintig voor vijf vrij is en om tien voor zes moet inlopen is dat ‘een uitdaging’.

De afstand huis - school is 16,5 kilometer. Is te doen met de bus. Maar niet als er getraind wordt. De hockeyclub ligt op 21,5 kilometer. Dat is niet het einde van de wereld, maar er is geen rechtstreekse verbinding. Oudste moet dan in de stad overstappen en later nog een stuk lopen. Onmogelijk. Dus haal ik hem van school en breng hem naar sport. Alles bij elkaar 76 kilometer.

Dat is één avond, één zoon. Jongste gaat naar dezelfde school en voetbalt. Afstand huis - club: 11,5 kilometer.

Ik denk soms aan mijn jeugd. Alles op de fiets, grootste afstand vier kilometer. Maar de wereld is veranderd, er is meer keuze aan scholen en clubs en als je de luxe hebt om keuzes te maken, dan maak je die keuzes.

Ik ben blij dat ik auto rijden leuk vind.

Het is maandagochtend. Oudste zoon gaat met bus naar school. Hij vraagt, ik werk toch thuis, of ik hem naar de halte wil brengen, 800 meter. Ook dat doe ik.

menu