Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Brugpiepers

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Het oog valt op een groepje jongens. Ze staan stil op het fietspad en dat is, kwart over acht ‘s ochtends, ongewoon. Het drietal zou moeten rijden. Naar school. Maar eentje staat wijdbeens bij zijn fiets, een ander sjort zijn rugzak vaster op de bagagedrager en de derde is zonder rijwiel.

Waar het ding zich bevindt, zie ik pas als ik ongeveer op gelijke hoogte ben. De fiets ligt in de berm, in het hoge gras. Ik zit in de auto, rij ongeveer zestig en blijf zo lang mogelijk kijken. Het is mijn probleem niet, maar ik wil weten wat daar aan de hand is.

Gevallen, omdat ze al rijdend met zijn drieën aan het kloten waren? Lekke band? Zojuist tegen de vlakte getrapt door een vijfdeklasser, zomaar, omdat het een brugpieper is? Of niks aan t snotje?

Ik kom daar natuurlijk niet uit, maar het intrigeert me tot en met. Het tafereeltje heeft alles in zich van een klein drama. Eindelijk naar de middelbare school, alles is nieuw, spannend, dus je bent onzeker, wilt zo weinig mogelijk opvallen en daar sta je: in de spotlights op het fietspad. Weg onbevangenheid.

Waar die gedachten vandaan komen, geen idee. Ik heb een veilige jeugd gehad, werd niet dagelijks in elkaar getrapt. Goed, soms was ik onderwerp van spot of intimidatie, maar hooguit keer of vijf, op de lagere school en mavo samen. Dat was te doen.

Toch ben ik er gevoelig voor en als ik een paar kilometer verder rechtsaf ga richting de brug, zie ik een meisje. Ze staat net weer op en tilt haar fiets overeind.

menu