Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Buutse uut

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

De eerste oogst is binnen. Op het gevaar af dat alle boeren zich de buutse uut lachen meld ik met enige trots dat ik zo’n dertig aardappeltjes heb opgegraven. Het is niet veel, maar het is ook niet niks en op weg naar een steeds meer zelfvoorzienend huishouden een prima begin. Vind ik zelf.

Ik had er half maart zes gepoot. In de kas, wat bij mijn vader een grijns veroorzaakte en mijn zwager deed uitroepen: ,,In de kas?!’’ Zoals gezegd: we zijn lerende. Ze waren van het merk Nicola, zo uit de winkel in de grond. Immers: n eerappel is n eerappel .

Er werden alleen in Nederland al meer dan vijfhonderd soorten geteeld en ik leerde later dat er ‘vroege’, ‘late’ en ‘middensoorten’ waren, maar als aardappelen in de schuur al begonnen uit te lopen leek me dat van minder belang. Zo ingewikkeld kon het niet zijn.

Wat inderdaad is gebleken. Ik heb er weinig aan gedaan, regelmatig water geven, dat is het enige en het belangrijkste dat ik dit voorjaar, tijdens de coronacrisis, leerde is dat groenten en fruit kweken zo simpel is dat het raar is dat niet iedereen het zelf doet, op welke schaal dan ook.

De aardappeltjes gaan vanavond al in de pan, ik bak ze met schil. We eten er een salade bij, met shoarmavlees voor vrouw en zoons en kippenlevertjes voor mij.

Ik las ook dat aardappelen een groeitijd hebben van rond de honderd dagen en er zitten alweer nieuwe in de grond. Oogsten zou net kunnen voor de herfst. Roseval, deze keer. Zoals gezegd: we zijn lerende.

menu