Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Chemisch goedje

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Ik sta voor het aanrecht en kijk naar hoe de gootsteen volloopt. De afvoer zit verstopt en in plaats van een chemisch goedje probeer ik het op een milieuvriendelijke manier.

De oorzaak is doorgaans een prop van stukjes pasta, ei, banaan, aanbaksel, aardappelpuree en wat we verder door de afvoer duwen. Want het roostertje zit er meer niet op dan wel. Mijn theorie is dus: ik doe de gootsteen helemaal vol, haal de afsluitdop weg, waarna het gewicht van het water het vuil wegdrukt.

Natuurkunde, meer is het niet. Zwaartekracht.

De eerste keer gaf mijn vrouw mij respect. Ze zei: ,,Slim van jou.’’ Dat hoor ik niet vaak. Meestal is het: ,,Wat dóe je?’’

Ze zegt dat ook als ik ‘s avonds tanden poets. Al voor het spoelen van de mond gaat de kraan open. Ook om de afvoer open te houden. We willen vanuit milieuoogpunt zo min mogelijk water gebruiken. Dat vergroot in de wasbak in de badkamer echter de kans op een prop van zeep en haren, zodat daar een chemisch goedje in moet. Wat vanuit milieuoogpunt ook niet zo goed is.

Mijn vrouw hoort de kraan en roept vanuit bed: ,,Je laat het water veel te lang lopen!’’

Ik schreeuw dan terug, met de mond vol tandpasta: ,,Is voor de afvoer! Heb ik al heel vaak aan jou uitgelegd!’’

Waarna zoons vanuit hun kamer roepen wat er in vredesnaam aan de hand is en wij terug schreeuwen: ,,Niks!’’

Gootsteen is trouwens niet meer helemaal de juiste bena ming. Een beter woord is spoelbak.

menu