Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: D knt kssn

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Oudste zoon appt: ‘Hl ben je thuis’. Ik snap het bericht niet, onder meer omdat een leesteken ontbreekt. Bij nadere bestudering blijkt het een vraag: ‘Hoe laat ben je thuis?’

De teksten in onze gezinsapp gaan eerst langs coderingsapparaat Schlüsselmachine E , beter bekend als Enigma , alvorens wij ze zien. Wij ouders maken ons al een tijdje zorgen over de jeugd die niet meer leesbaar leert schrijven, echter: ook het intikken van letters is te ingewikkeld geworden. Ze doen maar wat.

Ik laat de oudste weten dat ik hem weer ophaal van hockeytraining. Hij antwoordt: ‘Jaa iknow’. Dat gaat nog. Maar er zijn kreten uit eerdere conversaties die ik nog steeds niet begrijp. In een draadje over het bestellen van het eten staat ineens ‘lmao’, ergens daarvoor lees ik ‘Ben even Haten in’ en ‘1,5 meter a damhert’ en ook wat de jongste bedoelt met ‘ no face no case ’ is onduidelijk.

Wat het nog ingewikkelder maakt is de redelijk dwingende toon van de mannen. De instructeurs van het United States Marine Corps op Parris Island zijn vriendelijker. We moeten direct in de auto springen, of binnen drie seconden antwoord geven. Dat er soms voorbereiding nodig is, of planning en dat we beiden een baan hebben, daar is niemand mee bezig.

Uit het niets komen vragen als ‘wat is mijn lidnr van hockey’, ‘plan even kapper in’, ‘iemand moet me ff naar stad brengen’ en ze willen op school vrijstelling voor zo ongeveer alle vakken.

Ik reageer sinds kort standaard met : ‘jll knnn m d knt kssn’.

menu