Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Da’s leip

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

We zitten in de auto, jongste zoon en ik, voor de laatste dag van de toetsweek. Hij heeft, op vijf minuten van school, een boek op schoot, dus ik vraag: ,,Nu nog leren?’’

,,Nee hoor, gewoon even overlezen.’’

Het is wat ik al twee weken hoor. Ze hebben ‘s ochtends toets en leren ‘s middags voor de volgende dag. Als ik het hoofd om de deur steek zitten ze met een ‘ik neem net even pauze’ te gamen en de hele dag door klinken lachsalvo’s, maar: ,,Het gaat goed.’’

Overbodig te zeggen dat ze in principe niet alles hoeven te kennen, omdat het doel tussen de 5,5 en 6 ligt voor in principe elk vak dus de stemming is positief. Tot de toets is geweest en we het resultaat op Magister zien. Waarna we, in principe ook bij ieder cijfer, horen dat ‘de hele klas het slecht heeft gemaakt’ en jongste vond een 3,3 niet echt slecht, want: ,,Ik was de hoogste van mijn vrienden.’’

Zoons naar school brengen is, naast de supermarkt, het enige uitje dat ik nog heb. Dus vind ik het ook niet erg om na het heenbrengen van de jongste meteen om te keren omdat de oudste de bus heeft gemist. Het zijn zeldzame momenten van echt contact en dus veer ik op als jongste opeens zegt: ,,Wist je dat water in de Himalaya al kookt bij 69 graden?’’

Het is wat je als ouder in een toetsweek wilt horen, want er is blijkbaar iets blijven hangen en ik wil reageren met een bradda-to-bradda -antwoord met termen als ‘ijle atmosfeer’ en ’luchtdruk’, als hij vervolgt met: ,,Da’s leip.’’

menu