Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Dag en nacht

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Het is in bijna zes weken corona-isolement in ieder geval duidelijk dat tieners een ander ritme voorstaan dan ouders. Zoons leven het liefst ‘s nachts en wij bij voorkeur overdag. Maar wij maken hen ‘s ochtends wakker en zij ons ‘s avonds.

Die wetenschap is niet nieuw. In alle opvoedboeken die wij wel gekocht hebben, maar niet gelezen, staat dat het puberbrein snel groeit en tijdens die aanmaak van hersencellen pruttelt onder het schedeldak een moeras met veel te veel informatie, gedachten, gevoelens, stuiterende hormonen en onthou-dingen, waar overdag een dikke mist boven hangt die pas in de avond optrekt.

We nodigen ze iedere dag uit om buiten te kijken, daar zijn zon en frisse lucht, maar de rolgordijnen blijven omlaag en de ramen dicht. Als we de slaapkamers verlaten zeggen ze dat we de deur moeten sluiten en ook dat is apart, want vóór corona riepen wij constant dat het tijd werd dat ze een haakje aan de reet kregen.

Het lijkt overdag rustig, maar dat is schijn, omdat een ieder tijdens werkuren vooral in zijn deel van het huis blijft. Oudste zoon komt tegen half twaalf alleen van zijn kamer om een kommetje met zuurmatjes te vullen en jongste scheurt tegen half drie een stuk stokbrood af, propt die in zijn geheel in de mond en antwoordt, op de vraag of hij ook bananenbrood wil: ,,Wjw, wlwkkwr.’‘

Het circus gaat echt los als ze ‘s avonds om half elf uit hun holen komen, de koelkast opentrekken, in pannen kijken, ons wakker schudden en vra gen: ,,Wat eten we?’’

menu