Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: De bomen huilen

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Er vallen druppels op ons hoofd. ,,Het regent’’, zegt het zoontje van de man naast me waarna het kind naar de auto rent.

,,Nee hoor’’, roep ik hem na, ,,de bomen huilen.’’

Hij draait zich om, lacht even en kruipt op de achter bank.

Ik moet jongste zoon van het voetbal halen, maar ben iets te vroeg. Er is een opening in de bosrand, ik parkeer mijn auto achter een andere wagen en zie een collega-vader. ,,Moi’’, klinkt het in krakerig Nederlands, ,,sorry, ik vergeet jouw naam steeds. Johan?’’

,,Herman’’, zeg ik en haal de schouders op. We kennen elkaar al lang en een naam is ook maar een naam. ,,Jouw zoon heeft gescoord’’, vervolgt hij, ,,die van mij miste net voor open doel.’’

Het is sinds maanden dat ik live voetbal zie. Het doel van ‘ons’ team gaat schuil achter een dugout. De man doet een paar stappen naar voren om beter te zien. We staan twee meter van elkaar, maar ik bevind me buiten de omheining, hij er binnen. ,,Het verschil tussen goed en fout is klein’’, lach ik, ,,jij bent in overtreding, ik niet.’’

,,Maakt mij niet uit Joh... eh... Herman.’’ Hij kijkt naar zijn zoontje in de auto en gaat toch weer naast me staan. Mijn vrouw belt of ze nog ergens een kind moet ophalen. Ik zeg van niet en meld wat ik ga koken. De andere vader vertelt dat hij gehaktballen maakt.

,,Turkse gehaktballen?’’, vraag ik.

We praten verder over voedsel, ik krijg drie recepten en wil weten wat voor kruiderij hij door het gehakt doet. Het antwoord verrast: ,,Zo’n pakje basis Franse uiensoep.’’

menu