Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: De smaak van ozon

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Een stuk of zes, zeven mannen kijken mij aan. De blikken zijn serieus. Het lijkt een video-overleg, maar dat is het niet.

Ze hebben allemaal een glas whisky voor zich.

Het online proeverijtje was georganiseerd door, volgens mij, de importeur. De eigenaar van mijn vaste slijterij, zoals ik een vaste garage en supermarkt heb, had me uitgenodigd: ,,Net wat voor jou.’’

Het betrof een klein merk. Zoals de gespreksleider het verwoordde: ,,De totale markt van blended whisky is de Atlantische Oceaan, het wereldwijde aanbod aan single malts is de Noordzee en wat deze distilleerder maakt is een man die in de Noordzee plast.’’

Ik moest van te voren een doosje kopen met daarin zes soorten. Mijn vrouw zat naast me: ,,Ik kijk met je mee, ja? Gezellig.’’

Het ging zoals op een live proeverij. De importeur, of iemand in dienst van de importeur, hield een verhaal, waarna we mochten proberen. ,,Hoho’’, begon mijn vrouw, ,,hij zei: nippen.’’

,,Zoveel zit er niet in zo’n buisje’’, zei ik, ,,een dikke slok, meer niet.’’

De man vertelde wat we zouden moeten proeven, maar benadrukte dat smaken verschilden.

Dat zei hij zo vaak dat ik toch probeerde te proeven wat hij zei dat we moesten proeven. Wat nog niet eenvoudig was. Het spectrum liep van ‘melkchocolade’ tot ‘ruwe olie’ en ik had geen idee hoe ‘ozon’ smaakte.

Maar het was leuk en leer zaam, vond ook mijn vrouw: ,,We hebben nog chocola’’, zei ze, ,,kunnen we straks wel even nemen met die whisky. Er is nog over toch?’’

menu