Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Dichte deur

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Ja, hallo, ja, hoi, dag kindertjes en ouders, ja, jullie zien ons niet, maar horen ons door de intercom en wij staan achter de deur, die dichtblijft vanwege corona en daarom staat de kom snoep buiten in een kist met een slot. Die kunnen we zo openen, maar... eh, wij vinden..., nou ja, het was niet zo goed gezongen eigenlijk.

Ik zal dat... en ik spreek namens mijn vrouw en zoons hier naast mij en... nou, hoe vonden jullie zelf dat het ging? Oh, wacht, wij horen jullie niet. Nou, dan zal ik het maar zeggen, dan is het ook benoemd. Om te beginnen: het is echt elk jaar hetzelfde. Kennen de meesters en juffen geen nieuwe liedjes meer of zo?

Wij, vrouw, zoons en ik dus, vinden het daarnaast veel te weinig. Met ‘Sint Maarten, de koeien hebben staarten’ alleen kom je er niet. Eén liedje beste kindertjes? Come on . Zeker in tijden van corona, waarin we het als westerse wereld voor de kiezen krijgen, was hier meer uit te halen geweest. Hé, wij zitten de hele dag binnen en dan kunnen jullie ons opvrolijken en dan dit.

En sorry, maar het was nogal afgeraffeld. Of niet? Ja, ik eh..., wij hebben gewoon een ander idee van goed liedjes zingen. Hoe moeilijk is het?

Kijk, Sint Maarten is een oeroude traditie, die mogelijk teruggaat tot het Evangelie van Lucas. Prima allemaal, maar het is een soort wisselwerking. Voor niks gaat de zon op. De manier waarop jullie dit brengen is best wel tekenend voor waar we als maatschappij staan. Ik, wij, vinden dus niet dat we dit moeten gaan belonen. Jammer. Ja, dag hoor.

menu