Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Diep verlangen

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Er kwam een zin voorbij. Uit de mond van Remy van Kesteren. De harpist componeerde een eerbetoon aan het werk van beelddichter Michael Dudok de Wit en zei daarover in de NRC: „Hij beschrijft een diep verlangen dat we allemaal voelen, maar waarvan niemand precies weet wat het is.”

Het komt niet zo vaak voor dat iemand exact het gevoel beschrijft dat mij soms bij de kladden heeft. Nou ja..., iets vaker dan soms, minstens één keer in de week wel, eigenlijk elke dag, als ik er goed over nadenk, zij het dat er geen peil op te trekken is.

Wat er dan gebeurt is inderdaad nauwelijks te vatten. Dat verlangen lijkt op een gedachte die hapert, stil blijft staan en soms is het bij een tractor met een uitschuifbare maaier die de walkanten bijwerkt dat ik denk: ,,Maaien, mensen, waarom doen we dat?’’

Singer/songwriter Jason Isbell komt dichtbij in ‘Anxiety’ als hij zingt: ‘Waarom ben ik nooit waar ik moet zijn?’ In het nummer ligt hij wakker in bed, bang dat de tijd hem zijn geluk gaat afpakken.

Het is jongleren met het gewicht van de wereld en het ondraaglijke niks. Ook Isbell komt er niet uit. De laatste zin blijft onafgemaakt.

Misschien bedoelen we het verlangen naar schoonheid zonder klodders. Een lage zon boven het diep, wuivend riet, een reiger op een been op de oever en in de verte een dorp met een kerktoren en weten dat het nooit mooier zal worden.

Maar dat is het ook niet. Op zeker moment wil je gewoon weer met vrienden aan het bier.

menu