Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Een andere weg

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Zonder na te denken stuur ik naar rechts in plaats van links. Een ingeving, minder dan dat zelfs, om een andere weg naar huis te nemen. De toeristische route. Langs een villawijk, akkerland en door een oud lintdorp met boerderijen, een school in de steigers, een gesloten café en een klein museum.

Van het oude lintdorp wordt gezegd dat er een mooi gedeelte is, met een diep en een minder mooi stuk, waar geen water is, maar ik vind beide helften prachtig. Ik rij ook langzaam om beter te kunnen kijken, al kunnen auto’s er sowieso niet hard, want de weg is bochtig en smal en loopt soms vlak langs gevels.

Het is ochtend, het regent en we komen net van de tandarts van jongste zoon. Hoe het gaat moet ik gokken, want ik mag niet mee. Dus geloof ik hem als hij zegt: ,,Oh, goed. Die guy gaf uitleg over poetsen. Maar het is lastig om dat allemaal te herhalen.’’

We rijden het oude lintdorp weer uit, komen door de achterkant van een middelgrote provincieplaats, een paar buurtschappen en verder langs weilanden en een groot bos.

Er is geen haast. We kijken om ons heen en we praten. Over het leven, de wereld, school, gezin, voetbal. Een gesprek zonder begin en einde zoals je die voert als je met zijn tweeën in de auto zit en tijd hebt. Het gaat nergens over en tegelijk over alles.

Jongste vraagt dan ineens waarom we zo’n omweg nemen.

,,Dit is de kortste route’’, zeg ik, ,,alleen duurt het langer.’’

Daar moet hij over nadenken.

menu