Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Even bekvechten

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

We hebben geen zin. Dat zeggen we tegen elkaar bij het wakker worden. Opstaan is vaker moeilijk, maar deze keer hebben we echt geen zin. Het is zo’n dag.

Maar of we willen of niet, we moeten en achter elkaar sloffen we naar de woonkamer en terwijl mijn vrouw een cappuccino en een broodje maakt, doe ik cornflakes en melk in een kom.

Zij schuift achter het bureau aan de andere kant van de kamer en ik, ik zet de laptop aan, zucht, loop naar het espressoapparaat waar de display meldt dat het filter aan vervanging toe is en zucht opnieuw. Ik doe er een nieuw filter in, volg de procedure, gooi de lekbak leeg, maak alles een beetje schoon en ga weer zitten.

Het is zo’n dag waarop je je aan alles ergert, aan de vieze borden en glazen overal, de volle vuilnisemmer, de nog vollere wasmand en vooral: aan elkaar. We besluiten daarom tegen lunchtijd even te gaan bekvechten. Als ik zeg dat ze een keer moet luisteren, dat ze eigenwijs is, klinkt het: ,,Het is andersom. Jíj bent moeilijk.’’

,,Welnee’’, breng ik ertegenin, ,,ik ben juist heel makkelijk. Ik stel me altijd nederig op.’’

,,Dat denk jij steeds van jezelf’’, klinkt het, ,,maar je doet precies wat je wilt.’’

,,Ja, dat vind jij omdat ik andere ideeën heb en niet altijd doe wat jíj wilt.’’

,,Wat jij in de kop hebt zit niet in je kont en andersom’’, besloot ze.

,,Jij erger’’, vond ik, maar mijn vrouw vond dat nog meer van mij en toen was het klaar en ging zij de was doen en ik de vaatwas.

menu