Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Even wachten

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

We moeten even wachten tussen twee afspraken door, dikke dertig minuten. Oudste zoon stelt voor dat in de auto te doen. De stoelen bij de fysio zitten niet lekker.

Ik pas me bij hem aan, hij is degene met het probleem.

Zoon trekt de capuchon van zijn jas omhoog, nestelt zich in de hoek tussen bijrijdersstoel en deur, kijkt een filmpje en doet dan de ogen dicht. Het is vijf over negen. Ik heb de dag ervoor geleerd dat pubers pas om half tien echt wakker zijn, dus ik laat hem.

Het boek dat ik bij me heb is uit, met de smartfoon ben ik wel klaar, dus ik kijk om me heen. Al is er niet veel te zien. We staan op een kleine parkeerplaats in een stadse wijk. De straten hebben eigenlijk rare namen: Verzetsstrijderslaan, Illegaliteitslaan, Sabotagelaan, Koeriersterweg, Droppingsveld.

Achter de struiken rechts naast de auto is een muur, de plekken tegenover ons zijn leeg, daarachter ook bosjederij en links een flat. Bij de meesten staan plantjes voor de ramen. Dat is alles wat over de ramen valt te zeggen. Ik bezie de balkons.

Sommige hebben plantenbakken, anderen een stoeltje, soms twee, met een bijzettafeltje.

Het zijn geen grote balkons.

Een gewone flat in een gewone wijk, waar misschien gewone mensen wonen. Maar dat weet ik niet. Ik denk na over het woord ‘gewoon’. De blik gaat richting bosjes, slapende zoon en weer naar de flat en ik zou graag zeggen dat ik diepe gedachten heb. Dat is niet zo. Maar ik hou van wachten.

menu