Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Geen mutsje

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Een man op de fiets bij een kruispunt. Hij staat stil en kijkt om zich heen. In het zitje op het stuur een kindje. Een jaar oud misschien, anderhalf, zoiets. De peuter heeft geen mutsje op. Het eerste wat ik denk is: oei, is dat niet te koud?

Terwijl ik een beetje gas bij geef, valt het oog op een tiener op het fietspad rechts naast mij. Tas op de rug, ietwat gebogen houding, langzame gang, slaperig kapsel. Jaar of vijftien, hooguit.

Hij zal op weg naar school zijn, zoals het kindje in het zitje op een dag, omstreeks 2034, naar school zal fietsen.

Kinderen, tieners, jongeren, fascineren. Zoveel te ouder ik word, zoveel te meer ik ze observeer. Hoe ze praten, lopen, zich kleden, hun weg proberen te vinden en hoe dat meestal lukt en soms niet. Het maakte me melancholisch, blij en zelfs somber en ik ben jaloers. Zij hebben het leven en de wereld nog voor zich.

Ik denk er ook aan als ik weer eens niet kan slapen en, om mijn vrouw niet wakker te maken, met boek naar de kamer van oudste zoon loop als hij de nacht elders doorbrengt. Tijdens het lezen kijk ik rond, probeer zijn kamer door zijn ogen te zien en voel me heel even weer zeventien. Heel even.

Het is niet alleen de jeugd waar het oog elke ochtend op valt. Ik zie ouderen, onzeker bij een voetgangersoversteekplaats en in de auto’s om mij heen zitten mensen van mijn leeftijd. Ik zie elke dag, bij elk kruispunt, hoe ik ben geweest, hoe ik nog zou willen zijn, hoe ik ben en hoe ik ga worden.

menu