Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Gele pakken

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Een auto langs de weg. Dat komt vaker voor in ruraal gebied. Het is een donkerblauwe Dacia, van het type met de naam van de ochtendjas voor vrouwen. De Duster.

Ons waterschap of Staatsbosbeheer rijdt er in en rond de wagen, geparkeerd bij een gemaal, lopen mannen in gele pakken. Een ervan staat bij het water, op de betonnen walversteviging boven de duiker. Hij heeft een hengel in de hand.

Hé, denk ik, de man werkt en is aan het vissen. We rijden er vrijdag vroeg langs, omdat jongste zoon zijn spijbeluur moet goed maken.

Hij skipte ergens vorige week gezellig met zijn oudere broer een les (’we waren de tijd vergeten’) en toen ik door de school werd gebeld met de vraag waar mijn kinderen uithingen en ik me dood schrok zei ik boos: ,,Maak er maar spijbelen van.’’

Wat me door het gezin niet in dank werd afgenomen, omdat beiden de gemiste tijd moesten compenseren en ik mezelf vervloekte, want ik was diegene die ze naar het ‘voorblijven’ moest brengen.

De tweede gedachte is dat het helemaal niet vreemd is, dat de man in het gele pak vist. Werken bij waterschap of bosbeheer is voor een deel wachten (op de opzichter) en kijken (‘zie, daar vliegt een eh... dinges’) en omdat je toch vaak in de natuur bent en in de buurt van water ligt een hengeltje in de auto voor de hand. Beter dan roken.

Het is er zelfs de ideale dag voor, want vrijdags is alles anders, dan werken we vanuit de gedachte: nog even en het is week end.

menu