Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Gewoon nee

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

De pan met water en kip staat net op het vuur en ik laat boter voor de rollade smelten als mijn telefoon beweegt en geluid maakt. Een belverzoek. Zo heet dat tegenwoordig. Oproep van oudste zoon. Hij en zijn vriendin en jongste zoon maken een wandeling in het bos tegenover ons huis.

Een voordeel van de jeugd van tegenwoordig: ze draaien er niet omheen. De vraag wat in een bos mis kan gaan waarvoor ze mij nodig hebben wordt snel beantwoord. Na het ‘Hoi pap’ komt hij direct ter zake: ,,Kun je even geld overmaken voor de snackkar?’’ Mijn antwoord is, uiteraard: ,,Nee.’’

,,Nee?’’, herhaalt hij.

Ik leg uit dat de voorbereiding voor het avondmaal in volle gang is, dat we lekkere hapjes hebben en dat als zij hun buikjes vullen bij de snackbar, ze straks weer niks lusten en ik voor de zoveelste keer voor Jan met de korte achternaam aan het koken ben.

,,Echt niet?’’, probeert hij nog een keer.

Nee. Soms is nee gewoon nee. Geen ge-maar, geen ge-want? of ge-aaah. Gewoon nee. Punt.

Waarom niet? Om toch niet. Kan best een keer zonder uitleg. Kinderen horen al zo weinig nee. We hoeven ons als ouders ook niet steeds te verantwoorden. Nee dus.

Ik hang net op, ‘verlaat het gesprek’ heet dat tegenwoordig, als mijn vrouw de kamer binnenkomt en vraagt wie dat was. ,,Oudste. Of ik geld kon overmaken voor de snackbar.’’

,,Je hebt natuurlijk ja gezegd.’’

menu