Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Goede dag

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Het wordt geen goede dag. Dat is al te voelen bij het opstaan, als ik om acht uur uit bed stap en naar de woonkamer loop. Wazig hoofd, brak lichaam. Geen ramp, soms gaat dat zo, maar ik heb liever een goede dag.

Slecht geslapen is de hoofdoorzaak. Het is twee uur in de nacht als ik wakker word, vanwege een droom. Herinneringen uit de tijd dat ik in de twintig was zijn op verontrustende wijze gehusseld.

Het slechte slapen en raar dromen komt vermoedelijk door een volle buik van weer eens te veel eten. Een paar kommen eilandsoep, aardappelschotel en een mislukte chocolademousse die de structuur van gewapend beton heeft in plaats van schuim.

Ik loop naar het toilet en zie licht in de woonkamer. Oudste zoon zit op de bank. Kan niet slapen. Ik zeg hem het toch te proberen.

Terug in bed lukt het mij evenmin in slaap te komen en ik slof weer richting kamer om bij de katten te gaan liggen lezen.

Als ik opnieuw langs de jongenskamers loop komt er van beide bedden schijnsels van telefoons. Ik zeg dat ik snap dat het ontregelende tijden zijn, maar wil dat ze de ogen dichtdoen en loop door naar de bank waar ik verder ga met niet slapen.

Een paar uur later voelt dat als een kater. Brandende ogen, vermoeide ledematen en zelfs de zin aan koffie ontbreekt.

Als ik dit schrijf kan ik nog niet weten of het geen goede dag wordt, maar dit staat 24 uur later in de krant en op de site en inderdaad, het is geen goede dag geworden.

menu