Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Haarfst

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

We vonden de overgang te groot. Een kleine anderhalve week geleden, om precies te zijn die donderdag, bleek het gras zo droog dat de muggen begonnen te hoesten als er een bal overheen rolde, maar twee dagen later regende het en het is blijven regenen, met tussendoor een storm en hoosbuien. Ik kwam dinsdagmiddag thuis en de verwarming stond op 22 graden.

Wat natuurlijk vroeg is. De afspraak is dat de kachel pas aan mag na de Zuidlaardermarkt. Goed, het evenement is dit jaar geschrapt vanwege corona, maar wij zijn plattelanders en wij hangen aan tradities en wijsheden, zoals Barcelona aan Messi.

Ik naar de kamer van de jongste, waarom de verwarming aan was.

,,Ik had het koud.’’

,,Kan niet. De thermostaat stond vanochtend nog op twintig graden. Het lijkt koud. En kou is een emotie. Kun je uitschakelen.’’

Hij haalde de schouders op. Zoons zijn minder en minder onder de indruk. Een halve eeuw levenservaring is geen garantie voor een reactie als: ,,Je hebt gelijk, pap. Heel erg bedankt.’’ Jongste keek naar zijn scherm en naar mij: ,,Doe je de deur achter je dicht?’’

De tent op het grasveld had ik al opgeborgen, het zwembadje hing over een ligstoel, in gedachten was ik reeds bezig met de tuin winterklaar te maken en de kantine van de hockeyclub rook naar hutspot.

,, t Is haarfst ’’, verzuchtte ik tegen mijn vrouw: ,,Zomer is voorbij.’’

,,Ja, vreselijk niet? Ik verheug me nu al weer op mei.’’

menu