Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Half drie

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Het is half drie in de nacht en ik loop door de gang en zie door het raam boven de deur een lichtje bij jongste zoon en als ik zeg dat het toch echt tijd is om te gaan slapen zegt hij: ,,Ik kan niet slapen.’’ Ik zeg: ,,Ik kan ook niet slapen.’’ En ik loop door naar de woonkamer en ga op de bank liggen lezen.

Ik heb veel kussens in de rug, een gestikte deken over de benen en een glas whisky naast me. Een staande lamp achter mij verlicht de pagina’s. Het boek dat ik lees is dik, 1049 bladzijden. Een stug boek. Ik ben er al minstens een half jaar in bezig en pas op pagina 700, al lees ik zo nu en dan een ander boek tussendoor.

De deur van de woonkamer beweegt ineens en gaat langzaam dicht. Maar er is niemand. Een vleugje wind van buiten, waar het redelijk waait, dringt vermoedelijk, via het kattenluik of een open raam ergens, het huis binnen. Het glas in de deur weerspiegelt mijn lamp en dat stoort en dus sta ik op en doe de deur terug en op het haakje.

Ik lees en ik lees en ik lees. Het is het waargebeurde verhaal van een tweevoudige moordenaar die de doodstraf krijgt en zegt: de straf is terecht, dus executeer me zo snel mogelijk. Maar zo werkt het toch niet.

Het verhaal komt voor mijn gevoel nu echt op gang en het lezen gaat goed en de tijd verstrijkt en het wordt half vier, half vijf, het regent een tijdje heel hard en ik raak maar niet moe, schenk nog eens bij, lees verder en zie weer later dat het al licht wordt en ik hou er van om te kijken hoe het licht wordt en ik leg het boek aan de kant .

menu