Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Het is klaar

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Wat we al een tijdje wisten is nu definitief: het einde der mensheid. Het is klaar, volbracht. We hebben een prima werkend systeem - de evolutie, de verbetering van de soort met als doel overleven - tot stilstand laten komen en zelfs weten om te keren en de expositie Bob Ross - Happy Painting , tot en met 11 april in Museum More in Gorssel, is de vinger aan de trekker van het dubbelloops jachtgeweer in onze mond.

Ik zie de naam van Bob Ross de laatste tijd vaker en denk steeds dat het een running gag is, zo van ‘haha, weet je nog, heel slecht’, maar ineens blijkt het cult. Nee, het is gewoon niks. Ik kijk nog liever een week lang naar softporno uit de jaren zeventig, dan drie seconden naar een schilderij van Ross. Het is nog minder dan ministek.

Zijn programma’s waren uitputtende commercials voor zijn bedrijf in schildersbenodigdheden. Daar keek echt niemand naar, zelfs niet stiekem. We wisten dat het bestond, dat was alles.

Ik dacht altijd dat de mensheid zich ontwikkelde. Dat we het beter zouden krijgen, de gelijkheid toenam, oorlogen verdwenen, dat we slimmer werden, gezonder. Een deel is gelukt, maar in de 21e eeuw maken we geen stappen meer.

Er is hemelbestormende muziek, kunst en literatuur gemaakt, er zijn zoveel uitingen van de menselijke creativiteit, zelfs teveel om in een leven te consumeren en als ik er bij stilsta word ik gek van de gedachte aan al die boeken die ik nooit zal lezen, maar we komen uit bij Bob Ross. Het eindpunt.

menu