Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Het is vakantie

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

De wekker moet nog gaan, maar ik stap uit bed. Ben toch wakker. Het is stil in huis, geen mensen om mij heen, alleen katten die melk willen. Het is vakantie.

Zonder dat er kinderen naar school moeten kan ik kalm aan doen. Blijft een vreemde gewaarwording. Ik loop naar de brievenbus om de krant te halen, kijk naar de bomen die beginnen te verkleuren en blijf kijken. Ook buiten is het rustig. Nergens auto of fietser.

Ik vul een kommetje met cornflakes en melk en ga aan de grote tafel zitten eten. De vloer is koud, het tocht om mijn enkels.

Toch maar sokken aan, denk ik en ga op zoek naar een gelijkend paar in de mand onderin de klerenkast in de slaapkamer.

Het aanrecht herinnert aan de visite van de vorige dag. Een wok met een sopje staat in de wasbak, enkele glazen omgekeerd ernaast en een natte theedoek op het blad. Valt mee.

Met dank aan mijn vrouw en de vrouw van het bevriende stel die de avond ervoor de rommel van het etentje al grotendeels aan kant maakten. Ben er blij mee op de maandagochtend.

Ik denk aan het gesprek met jongste zoon, ook de avond ervoor. We zeiden dat er geleerd moest worden. ,,Maar ik heb vakantie.’’

,,Het zijn andere tijden, jongen.’’

In afwachting van het video-overleg zet ik de laptop aan, maak mijn computerbril schoon en doe oortjes in. Ik log in op het redactiesysteem en loop door de mailbox. Het is nog steeds stil in huis en koud om de enkels.

Toch de verwarming maar aan.

menu