Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Het licht en de lucht

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Ik ben begonnen met lopen. Wandelen. Om middag een uurtje de deur uit. Als het even kan elke dag. Het bos in, het diep langs, rondje Veenweg, of richting het ruige land. Het is zo simpel en zo goed voor geest en gestel dat het lachwekkend is dat ik het nog niet eerder heb gedaan.

Toegegeven, mijn vrouw stelt het regelmatig voor en ik opper het soms, maar hoewel we allebei thuis werken kan ik de ene keer niet en zij de andere keer niet. Hoe is t mogelijk, ja.

Voor fietsen is het te koud, joggen is slecht voor mijn gewrichten en sportschool is gedoe, evenals tennis, dus ben ik op zomaar een dag, ergens vorige week, begonnen met lopen. Wandelen.

Ik keek altijd meesmuilend naar wandelende mensen. Leek me het summum van saaiheid. Ik kom er op terug. De telefoon gaat uit en ik loop en voel me bijna high van het licht en de lucht.

Simone de Beauvoir wandelde veel. Het enige dat ik uit de biografie van Deirdre Bair heb onthouden. De schrijfster doceerde in een dorpje in de bergen en ging iedere avond lopen. De kilo’s vlogen er af.

Misschien zegt het iets over mij dat juist dát is bijgebleven, maar zoals veel mensen ben ik te zwaar. Daar zijn hele bedrijfstakken op gebouwd, maar het is in feite simpel.

Een hoogleraar zei onlangs niet meer te focussen op te veel en onge zond eten wat we blijven doen, maar op wat we al jaren veel te weinig doen: bewegen. Dat deed het hem.

Lopen dus. Ik was het verleerd .

menu