Portret Herman Sandman Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Het licht is er weer

Portret Herman Sandman Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong Marcel Jurian de Jong

We worden niet meer wakker in het donker en al vroeg is de lucht blauw, zien we de vogels over het land scheren en kunnen we kijken tot aan de horizon.

De buitendeur gaat af en toe open, we zetten de blote voeten op de koude stenen, want fris is het nog wel en we zeggen dat we het voorjaar kunnen ruiken. We blikken even naar boven, of in de verte, waar nog wel donkere wolken zijn. Een kat komt onze kant op, springt op de terrastafel en gaat naast de bloempotjes liggen.

Stil zal het niet meer worden. Het geluid van de lente klinkt uit de tuinen om ons heen; een grasmaaier hier, een heggenschaar daar en een kettingzaag verderop en anders zijn er de vogels.

We zien de tractoren weer op de akkers. Ze razen langs ons huis en tankwagens met vloeibare mest rijden af en aan. De wereld van de mens ligt misschien in de houdgreep, er is meer nodig dan een virus om het voorjaar tegen te houden.

Maar het licht is het mooiste. Dat het terug is en dat het de dagen weer helder maakt, klimop en gras groen en het water van de vijver doorzichtig. Het knalt de woonkamer in, de slaapkamers en de keuken, zelfs in de schuur is het anders. Als ik koffie maak licht mijn gezicht op in het raam.

Ook al is het nog koud, schuiven er soms wolken voor de zon, we worden er niet somber van, want het licht is er weer.

We beginnen de dagen niet meer in het donker, we graaien niet meer in de schemer naar de dingen, we leven niet meer op de tast.

menu