Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Het vriest

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Het vriest. Een constatering die weer een beetje moed geeft. Want het komt, in ieder geval in mijn beleving, weinig meer voor dat de temperatuur in de weken voor de kerst onder het vriespunt daalt. Meestal regent het. Dat hoort eigenlijk niet bij deze tijd van het jaar. Vind ik. Kou wel.

Al is het ineens erg koud. Als ik papier naar de schuur breng en als ik ‘s ochtends op blote voeten naar buiten ren om de krant te halen dan denk ik: volgende keer de klompen aan. Mijn vrouw vraagt of ik zo’n dinges in de auto heb waarmee je ruiten kunt schoon krabben, want het kwik daalt in de nacht tot onder het vriespunt. Die heb ik. Het heet: een ruitenkrabber.

En het is december. Alweer. De rijp ligt op het gras en het land en de horizon is een wereld van schaduwen en nevel en er komt rook uit de uitlaat van de auto voor mij en ook daaraan is het goed te zien. De lichtjes van de huizen bij het bos vallen op.

Een roodborstje hupt voor het raam.

Zomer en voorjaar zijn ver weg. Het verlangen daarnaar, wat soms zomaar komt als de bomen kaal zijn, blijft tot nu toe achterwege.

We hadden vakantie en ook niet en vonden het moeilijk om ergens heen te gaan en we bleven dus thuis en deden niks en niks doen levert geen herinneringen op.

Het is wat het is en straks is het winter en we moeten ons gewoon kleden op het weer en dat heeft ook best zijn charme en ik denk maar zo: zelfs de kou is een belofte.

menu