Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Hij vertrekt

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Een vriend gaat verhuizen, het dorp uit. Hij stelt voor, bij wijze van afscheid, samen voetbal te kijken. Nederland - Polen. Goed idee. Al is het een feestje met een randje, want hij vindt het niet leuk dat hij vertrekt. En wij eigenlijk ook niet.

We lopen de deur niet bij elkaar plat, maar we kennen elkaar lang, onze zoons zijn met elkaar opgegroeid en altijd als we voorbij zijn huis rijden, kijken we door het raam of er iemand thuis is.

Het is een coronafeestje, want er zijn precies zes man. Er is koffie, er is gebak, maar het is vrijdagavond, de werkweek ten einde en de meesten gaan direct aan het bier. We kletsen wat, tot de wedstrijd begint, waarna we op veilige afstand op bank en stoelen ploffen, de focus op voetbal ligt en we doorgaan met bier drinken.

Als de nabeschouwing is geweest, schakelen we, zonder dat het wordt benoemd, over op een avondje muziekfilmpjes kijken.

Een van ons noemt een liedje, we bekijken het en analyseren het nummer zoals we over voetbal praten. Wat erg leuk is, want ik zie liedjes die ik nog nooit heb gezien.

De vriend serveert genoeg pizza’s voor een heel weeshuis. Mijn vrouw appt tegen twee uur: ‘Handig om nu naar huis te komen?’

Ik app dat het gezellig is en besluit met: ‘drink nu mijn laatste biertje’.

Het is echter half vier als we besluiten dat het mooi is geweest en bij het afscheid nemen valt op dat de vriend niet veel meer kan dan recht voor zich uit kijken en grijnzen. Wij eigenlijk ook niet.

menu