Ze kijkt een nieuwe Netflix-serie, Bridgerton en ik kijk half mee. Mijn ouders zijn na de kerstmaaltijd vroeg naar huis gegaan, er is storm op komst en we liggen op de bank. Het regent al. Ik ben tegelijk bezig in Dr. Denker en kijk nu en dan op de iPhone.

,,Wat doe je?’’, vraag mijn vrouw, als haar dat te lang duurt.

Dus de halve wereld loopt dag en nacht met de neus in de telefoon, maar als ik dat doe moet ik mij verantwoorden. Ik reageer zoals de halve wereld zou reageren. ,,Oh niks. Ik kijk even.’’

Maar ik moet wat ik zie toch delen. Ik heb twee speelgoedautootjes uit mijn jongste jaren ontdekt. De herinnering aan de een is een herinnering aan de zandbank en de gedachte aan de ander is een gevoel van spijt, omdat ik het wagentje steeds verder naar mijn wensen modificeerde, sloopte, tot er van de originele uitvoering weinig meer over was en de magie verdween.

Het verbaast me al dat ik plaatjes van de autootjes überhaupt vind, de ‘Dodge Tractor with Twin Tippers’ en de ‘Farm Land Rover’, maar het verbaast nog meer dat ze te koop zijn ook, compleet met doos. Er zijn dus mensen die er niet mee spelen, maar ze bewaren.

,,Dan koop je ze toch’’, zegt mijn vrouw, met een half oog op Daphne en de Hertog.

Als ik zeg dat ze duur zijn, wuift zij dat weg.

,,Je leeft maar één keer. Kun je in de kast zetten en er mooi naar kijken.’’

,,Nee, want ik wil niet alleen kijken, ik wil er dan ook mee spelen.’’

Ze kijkt mij aan: ,,Vind je het goed dat ik dan bij je weg ga?’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Columns