Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Ik solliciteer

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Langs deze weg solliciteer ik naar een zetel in de Raad van Commissarissen van FC Groningen. Er is een vacature en de club komt tegemoet aan de langgekoesterde wens om een vertegenwoordiger van de supporters mee te laten praten in het toezichthoudend orgaan, tevens klankbord van de directie.

Stop met zoeken. Ik ben uw man.

Ik voldoe aan alle functie-eisen. Jongste zoon en ik hebben al jaren een seizoenkaart op de Piet Fransen Tribune. Verbondenheid met de club ligt in het verlengde daarvan. Immers, we tellen jaarlijks, onder luide protesten van mijn vrouw, 550 euro neer voor twee zitplaatsen op rij 6, net niet onder het dak, wat waardeloze plekken zijn als het regent en de wind verkeerd staat. Zoals meestal in deze regio.

Die verbondenheid is zelfs pure passie. Want na pak hem beet de helft van alle thuiswedstrijden komen we niet alleen drijfnat, maar ook foeterend en chagrijnig thuis, waarop mijn vrouw steevast reageert met: ,,Ik snap niet dat jullie nog heen gaan.’’

De commissaris moet kennis en visie hebben.

Ik heb een mening over behoorlijk wat zaken bij FC Groningen en een mening is mijns inziens hetzelfde als visie. Ik vind onder meer iets van: prijzen seizoenkaarten, snacks in de horeca, aankoopbeleid, trainingsbeleid en wisselbeleid, opstelling, muziek in het stadion en jongste zoon heeft een opmerking over de scouting.

Het zijn slechts enkele punten en ik kom daarom graag langs om een en ander toe te lichten in een persoonlijk gesprek.

menu