Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: In de modder

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Jongste zoon voetbalt. Een onderlinge wedstrijd. Een vader filmt het vanaf een hoogwerker. Het is eind 2020, we leven niet alleen in coronatijd, we leven ook in een beeldcultuur.

Zowat alles wat voetballende en hockeyende zoons doen wordt op foto of video vereeuwigd. Van wedstrijden in Leiden tot bootcamps op een donkere parkeerplaats. Ze zijn 13 en 17. De eerste keer dat ik voetballend op de foto stond was ik 18. Een wonder. Zo vaak kwam er geen persfotograaf bij die kleine club in de onderafdeling.

Ik dacht eraan toen ik een kijkje nam in de enorme voorraad oude voetbalfoto’s uit het noorden op de site van Beeldbank Groningen. Ze zijn uit de tweede helft van de 20e eeuw, een compleet andere wereld dan die van de eerste helft van de 21e eeuw.

Het vastleggen van alles in hun leven maakt dat onze kinderen zich enorm bewust zijn van hun verschijning. Foto en film zijn beeld, beeld is imago en imago is uiterlijk. Op de zwart/wit opnamen van toen staan hippies die per ongeluk op een voetbalveld zijn beland.

Zoons spelen op kunstgras. Als ik een sliding maakte had ik de graspollen in de onderbroek. Ik zie een foto van vermoedelijk een wedstrijd tussen VVK - GRC in het seizoen 1974-1975.

Er liggen waterplassen op het veld.

Schrijver Anthony Cartwright zegt in een interview in de jongste Hard Gras dat een voetbalherinnering voor velen een kortstondige terugkeer is naar het verloren paradijs van hun jeugd. Het voelt inderdaad zo, ook al is dat een modderig paradijs.

menu