Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: In je mond

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Waarschijnlijk wilden ze me wat opvrolijken, want vrouw en jongste zoon vroegen of ik van betekenis kon zijn bij het schoonmaken van het aquarium. Er lag bruine drab op de grindbodem en dat moest weg. Opgezogen.

Ik stond in de stand dat over dat aquarium heldere en bindende afspraken waren gemaakt. Het was hun feestje, zij wilden dat ding zo nodig en zij moesten het dus regelen. Zoals ik ook de herhaalde verzoeken om meer katten had afgetikt: ,,Prima, alleen zorg ik er niet voor. Al zijn ze vel over bonk. Ik kom al om in de dagen.’’

Het opzuigen moest met een slang en daar een halve omgekeerde colafles op gemonteerd. Zodat alleen water en drab meekwamen en de steentjes niet. Mijn vrouw liet me een website zien. Zo moest het. ,,Waarom doe je het zelf eigenlijk niet?’’, vroeg ik.

Standaardantwoord. Iets met ‘mannendingen’. Dikke tam, dacht ik en liep naar jongste die achter de computer zat op de slaapkamer van de oudste: ,,Waarom doe jij dit eigenlijk niet?’’

Hij wees op de boeken voor hem: ,,Toetsweek.’’

Omdat ik benieuwd was of het werkte wurmde ik slang met fles tussen de plantjes richting bodem, zoog en meteen kwamen water en drab er aan. Ik kreeg ook iets binnen.

Het ging vrij snel en jongste zoon en vrouw ontkwamen er niet aan om mij te helpen en de emmers te verwisselen.

,,Wat is dat eigenlijk voor spul, dat bruine drab?’’, vroeg ik.

,,Vissenpoep’’, zei jongste zoon, ,,dat heb jij nu dus in je mond.’’

menu