Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Ingezakt

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Het bericht dat veel, het precieze percentage is onduidelijk, kinderen weer naar school willen wordt in ons gezin, meer precies door het leerplichtige deel, met ongeloof begroet: ,,Hoezo? Welke losers zeggen dat? Het leven is perfect zo.’’

Ze menen het ook. We zouden het graag anders zien, maar geen kind vindt school leuk. Of wij moeten heel aparte tieners hebben, dat kan natuurlijk. Maar voor een scholier die niet met ziekte te maken heeft, dan wel in een moeilijke thuissituatie verkeert, zal deze periode als vakantie voelen. Zoons zeggen soms zelfs dat iets net zo smaakt of ruikt als op de camping.

De wekker gaat niet meer, het aantal online lessen is te doen en ze hebben de ouders de hele dag om zich heen. Wat echt gemist wordt is sport en daarom doen we soms iets wat we anders nooit doen.

Zoals bananenbrood bakken. Ik bedoel: wanneer maak je dat?

In een op volle toeren draaiende samenleving is daar geen tijd voor. Het schijnt ook, vraag me niet waarom, enorm populair te zijn in deze tijd en ik kreeg het recept van een collega.

Zij eet het als ontbijt.

Het was ‘ A perfect day for banana bread ’ vond ik donderdag en dat bleek simpel te maken en was binnen een dag voor de helft op.

Het baksel kwam alleen ingezakt uit de oven. Een familiekwaal. Ik kan me uit mijn jeugd niet één cake herinneren die niet half zo hoog was als hij had moeten zijn. We gaan nu voor gehaktbrood en als dat lukt willen zoons ‘ruimtecake’.

menu