Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Kerstpakket

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Als de bel gaat betekent dat bij ons, in tijden van corona, nog maar twee dingen. Of bezorging van kleding en food , óf problemen. Ik ben donderdag derhalve hogelijk verbaasd omdat een derde optie mogelijk blijkt: een kerstpakket.

Ik las al dat bedrijven in deze donkere dagen weer over zijn gegaan tot het bezorgen van zo’n doos met verrassingen, maar stond er geen moment bij stil dat mijn baas daar ook aan zou denken.

Het is bovendien heel goed stil gehouden, even opmerkelijk bij een mediabedrijf. Bij de minste verandering bij ons gonst het ver van te voren van geruchten en die blijken later altijd te kloppen.

Een kerstpakket betekende in de tijd dat ik nog thuis woonde ook twee dingen: of we waren verheugd over al dat eten dat we zelf nooit zouden kopen, kalfsragout, rooibosthee en nagelkaas, of mijn vader stond er verslagen bij: ,, Wat mouten wie mit dizze rommel? ’’

Zijn toenmalige baas bestond het ooit een keer om het personeel van de machinefabriek, allemaal mannen die van bier, voetbal en vissen hielden, voor de kerst een doos met twee flessen rode wijn te geven. Er brak net geen staking uit en de vriendelijkste reactie was: ,, Ik goei die vieze kutwien over toene .’’

Mijn doos bevatte chocolade, brownie, smoothie, kaarsen, designkaas, een bakje tomaatjes en een boek met alle puzzels van Dr. Denker van 1980 - 2020.

Oudste zoon mocht de doos openen, vrouw en jongste stonden er bij en toen het gegraai stopte, had ik alleen nog de tomaatjes.

menu