Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Kokos en lavendel

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Ik sta in de keuken en was mijn handen. Ruikt lekker. De zeep in het pompje bevat kokos- en amandelolie. De geuren roepen herinneringen op. Aan verre reizen, tropische stranden, een wandeling door een kruidenbos op Zanzibar, een middag niksen in een hangmat op een veranda, kijkend naar de gekko’s op de muur en aan de netjes opgevouwen handdoeken op het bed in het huisje van de Coco Loco Lodge op Costa Rica.

Ik hou ook van dennengeur. Doet me denken aan schoolkamp in de Alinghoek, vossenjacht in het donker, zwemmen in de Kibbelkoele, ‘t Loomeer, of ‘t Nije Hemelriek.

Ik ruik in onze tuin graag aan rozemarijn-, salie- en tijm, maar mijn favoriete geur is lavendel. Af en toe pak ik zo’n paars bloemetje, wrijf het kapot in mijn handen en snuif het op.

Als het aan mij ligt kopen we afwasmiddel, allesreiniger, shampoo en badschuim met lavendelgeur en voor de visite komt gooi ik altijd een scheutje paarse Andy in de wc-pot.

Lavendel is de geur van de Provence, van heel Zuid-Frankrijk, van volle parkings langs de Autoroute de Soleil, luieren voor de caravan, slenteren over marktjes in de gloeiende hitte, een debat over de aanschaf van een strooien hoedje (‘je ziet er uit als een debiel’) en een wijntje in de schaduw van een grote plantaan op een dorpsplein.

Met de geur van lavendel en kokos in huis is het iedere dag een paar minuutjes vakantie.

In ieder geval in mijn hoofd.

menu