Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Koppie der bij

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Met het bord op schoot zitten we dinsdag voor de buis. Klokslag zeven uur. De kinderen hebben we kort daarvoor uit de slaapkamers getrokken. ,,’t Is zover. Eten staat klaar in de keuken. Zelf opscheppen. Foons uit. Kijken.’’

De coronapersconferentie is een van de weinige keren dat we als gezin nog samen eten. Bijna een ‘Studio Sport-moment’. Kijken naar Mark Rutte is kijken naar Tom Egberts. Al is de dikste spanning er bij beide programma’s af, omdat uitslagen/maatregelen ver van tevoren bekend zijn en... ,,...jongens, opletten. Niet ouwehoeren. Volgens mij had ik gezegd: telefoons uit.’’

,,We doen een spelletje samen.’’

,,Ah... kom op, koppie der bij. Is belangrijk dit. Gaat over ons, jullie, het leven, de wereld. Straks weet je weer niet wat je moet doen als je de deur uit gaat. Hoor maar. Mondkapjes dus ook op school.’’

,,In de klas?’’

,,Alleen in de gangen. Zie, daarom moet je dus luisteren. Net als in de les. Dit is nou waarom jullie nooit iets weten.’’

Als Hugo de Jonge spreekt lopen we één voor één weg. Zoals we bij Studio Sport ook niet naar de interviews na afloop luisteren.

De info van Rutte is helder. Mijn vrouw blijft zitten en vraagt: ,,Loop jij ook weg?’’

,,Ja. Klare taal toch? Ik weet genoeg zo. Hele weekend weer in de tuin.’’

,,We kunnen ook gaan schilderen.’’

,,Is eveneens een mogelijkheid, ja. Ik kan echter nog steeds maar één ding tegelijk.’’

menu