Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Kunstgras, ja

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

De rechterknie doet pijn, als gevolg van een fikse schaafwond. Opgelopen tijdens het voetballen op kunstgras. Sporten op mijn leeftijd is vallen en opstaan en anderhalve week terug zat ik na afloop in de kleedkamer en dacht: kak.

Een stuk opperhuid van twee bij twee centimeter net even onder de knieschijf bleek min of meer verdwenen. Ik had geen idee wanneer precies ik mijn been had opengehaald, maar ik zag alleen nog bloed op die plek en wist direct: daar ga ik een tijd last van houden.

Tuurlijk, er zijn ergere dingen, veel ergere dingen en toch: een schaafwond is vervelend. Wat ik doe, staan, lopen, zitten, douchen, autorijden, eten koken, de was doen; er is geen moment dat de wond zich niet laat gelden. Het trekt, jeukt en steekt en hoewel het beter is er niet aan te komen, wil ik er de hele tijd aan komen.

Een lange broek dragen is onmogelijk, want na een half uur wordt een natte plek zichtbaar, ter hoogte van de knie. Het wondvocht komt door de pleister heen. Ziet er niet uit.

Dus dacht ik, toen ik oudste zoon ‘s ochtends weg bracht: het is mistig, maar ik hoef de auto niet uit, deze man doet een korte broek aan.

Een logische gedachte, tot ik vaststond in de ochtendspits en besefte: wat als ik pech krijg? Dan sta ik op een kille herfstochtend aan de kant van de ringweg in campingtenue.

Toen er na drie dagen een korst op zat, dacht ik: oppassen dat de wond niet weer open gaat, maar op de vierde dag viel ik weer op de knieën in het gras. Kunstgras, ja.

menu