Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Lachen, ja

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Het is niet zo dat ik me er op verheug, maar ik kijk zaterdags eind van de middag graag naar Lachen om Home Videos . Net even voor het koken aan. We eten meestal vrij laat in het weekend, vandaar.

De inleidende praatjes, tegenwoordig van Airen Mylene, kunnen me gestolen worden en ik denk niet dat er bij SBS om dit programma wordt gevochten, maar het is een uurtje of wat onbedaarlijk lachen. Al zien we, soms kijkt mijn vrouw mee, de stunts en bloopers veelal met afgrijzen aan. ,,Wat dom, wat dom, wat dom’’, zeg ik dan.

,,Dit doe je toch niet?’’ vult zij aan. Of, als een jongetje van zes of zeven met een minicrossmotor dwars door een schutting jakkert: ,,Je staat er als ouder bij, waar zit je verstand?’’

We spreken vooral met vraagtekens, tijdens de uitzending.

Een deel van de lol voor mij is dat de video’s een kijkje bieden in het leven van de Amerikanen en ze wonen stuk voor stuk mooi.

Zowat iedereen heeft een grote tuin met zwembad. Althans, tot er weer zo’n hillbillie vanaf het garagedak in springt.

Bij de winterse scenes met sleetjes krijg ik een kerstgevoel en de capriolen van jongens op een baseballveld doen me verlangen naar een jeugd in Champaign, Illinois, Ketchum, Idaho of Woody Creek, Colorado.

Een van de laatste keren zat ik wel wat verbaasd te kijken hoe rednecks met kanonnen uit de burgeroorlog op sneeuwpoppen schoten. Ik wist meteen weer waarom Trump straks gewoon herkozen wordt.

menu