Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Langzaam zitten

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

De collega bukt. Hij kijkt onder een auto. Tussen de voorste wielen ligt een stuk karton in een kruisvorm, met daarop een hamer. ,,Wat moet je hier nu van denken?’’ De andere collega en ik hebben geen idee. Maar het is twee uur, bloedheet en ons doel is de visboer, niet andermans problemen oplossen.

We passeren een terras. Nieuw, waarschijnlijk vanwege corona, want het was er eerst niet en ineens wel. Die andere collega twijfelt:

,,Ik kan me er geen voorstelling van maken dat het er niet is.’’

De mevrouw van de visboer vraagt of de twee haringen op één schaaltje moeten. ,,Liever niet’’, zeg ik, ,,we kunnen goed met elkaar, maar er zijn grenzen.’’ De collega bestelt fish and chips , ik kibbeling met saus. Die van de terrasbeleving loopt door naar de snackbar.

,,De haring’’, knikt de mevrouw van de viswinkel, ,,ga maar op het terras zitten, de rest komt zo.’’ We doen wat ze zegt.

We zitten. Het voelt als ‘langzaam zitten’, zoals de mens bij hitte langzamer gaat lopen, zo zitten wij, in mijn beleving, langzaam.

De visboer himself komt aanlopen. Korte broek T-shirt, slippers. Geweldig gezicht. Alsof de man zo van het beachvolleyballen komt.

We eten ook langzaam.

Ik zit weer achter mijn bureau en zie een tweet in een tweet voorbij komen.

De eerste luidt: ’Wie ergert zich ook zo aan die doventolk?’ De tweede is een reactie: ’Hoe kun je je nu ergeren aan die doventolk?’

Ik begin de hamer onder die auto beter te snappen.

menu