Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Met Romario

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Of we het derde wilden helpen. Ze waren niet genoeg voor de bekerwedstrijd. Dat bleek een understatement, want er konden slechts vijf voetballen. Geen idee waar de rest was.

Het duel annuleren zou de vereniging op een boete komen te staan. Iets van een paar honderd euro, begreep ik. Omgerekend minimaal twaalf kratten bier. In de voetbalwereld sneu geld.

Pogingen om de ontmoeting te verplaatsen stuitten op onwil bij de tegenstander. Dus nam het vijfde grotendeels de plaats in van het derde. Onze wedstrijd verzetten kostte niks, op dat level zaten wij.

In het appgesprek vooraf, dat zoals gewoonlijk alle kanten opwaaide, zodat het lang onduidelijk bleef of we met vijftien, zeventien of achttien man waren en mensen meldden dat ze wel, oh nee, toch niet of ja toch wel kwamen, meldde iemand dat Romario, Calvin en Albert konden spelen als het nodig was.

‘Dus als ik het goed begrijp’, vroeg ik, ‘kan ik na zondag zeggen dat ik met Romario heb gespeeld?’

Het duurde even voor er reactie kwam, maar onze eigen aanvoerder antwoordde bevestigend, met de in principe overbodige mededeling: ‘Die kun je er best bij hebben.’

Ik was een beetje gespannen en de wedstrijd voelde anders dan anders, onder meer omdat er vier klassen niveauverschil zat tussen de tegenstander en ons, maar bij deze: ik heb nog met Romario gespeeld. Hij stond rechtsback, viel in de eerste helft geblesseerd uit en we verloren met 8-0.

menu