Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Moeilijke boom

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

De bomenman kijkt bedenkelijk. Ja, ik kan de kruidenplantjes beter even verplaatsen. Er is een plek nodig om takken neer te gooien. Het betekent dat ik in badjas met de spade aan de slag moet. Het is mijn beurt om bedenkelijk te kijken.

Hij hoort bij ons huis, staat er bijna letterlijk tegenaan, maar ook bomen worden groot en groter. De dikke takken hangen vervaarlijk over de tuinen van de buren. ,,Moeilijke boom, ja’’, vindt ook de bomenman. Niet echt groot, waaiert wel ver uit. Een net even te fikse storm en we zitten bij de Rijdende Rechter.

We belden de bomenman. Deden we altijd als we er niet uitkwamen. Soms moest je dingen aan specialisten overlaten. Om laten vallen was geen optie. Ook dat werd een kwestie voor de Rijdende Rechter. Er zelf in klimmen ging niet door. Ik wilde het best proberen, maar mijn vrouw zei: ,,Moet je niet willen Herman.’’

Ze zijn met twee man. Niet alleen die ene boom gaat weg, ook acht laurierstruiken, inclusief het uit de grond frezen van de stronken.

Laurier is net bamboe, zevenblad, wilde aardbei en munt. Je komt er nooit meer vanaf.

,,Zoutzuur der op’’, zegt de bomenman. Ik kijk hem verschrikt aan. Maar het is een grap.

Als hij bezig is loop ik af en toe naar buiten voor een ‘choreografie met motorzaag’.

Boom en laurier zijn in een paar uur weg . Een klus die mij maanden zou hebben gekost en waar ik mijn rug op had gebroken. Als de heren de straat uit rijden, poot ik de kruiden terug en hoop er het beste van.

menu