Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Mooi schot

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Hij heeft geen scheenbeschermers voor. Een duel om de bal is onmogelijk als iedereen 1,5 meter afstand houdt, dus jongste zoon loopt ouderwets met de sokken naar beneden van de auto naar de ingang van het sportpark.

De eerste voetbaltraining sinds lange tijd. Ik kijk hem na en zie dat zijn Napoli-jack krap zit. De jongen is groot ineens. Dan verdwijnt hij om de hoek, richting kantine, richting veld.

Ik doe de veiligheidsgordel los, pak een boek en blijf in de auto.

De parkeerplaats is bijna leeg. Er staan enkele wagens, soms met iemand achter het stuur. We mogen niet kijken, dus we wachten. Een rood-wit lint sluit het pad naar het hoofdveld af. Een man met een oranje hesje staat bij de ingang.

De oude trainer van jongste zoon loopt naar de auto van de vrouw van zijn nieuwe trainer. Op een andere plek maken drie moeders een praatje. Ze blijven op afstand van elkaar. Af en toe komt er een auto aan, af en toe gaat er een auto weg, meer gebeurt er niet in het uur dat ik er sta. Het is een mooie avond. Ik hoor vogels in de bomen. Een kolonie roeken.

Een paar minuten na half acht komt jongste zoon achter de kantine vandaan en loopt mijn kant op. Hij stapt in en ik informeer naar hoe het ging. Wel goed, de eerste vijf aannames mislukten, daarna was het oké. Het voelde lekker. Partijtje zat er niet in, afwerken wel. Mooi schot in de bovenhoek nog. Of het afstand houden een beetje ging, vraag ik.

,,Dat lukt natuurlijk niet.’’

menu