Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Natte scheet

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

De tenenkrommende antwoorden van bewindslieden inzake de toeslagenaffaire leert dat we van een parlementaire enquête rond de gaswinning niks hoeven te verwachten. Het ‘kan ik me niet herinneren’ zal ook dan veelvuldig klinken en al wordt er iemand geschoren, daar kopen we achteraf niets voor.

Het jongste debacle in bevingsgebied, het eerst wel en ‘oh nee, toch niet‘ terugvorderen van vergoedingen, is het zoveelste bewijs dat de rijksoverheid er hier een ontiegelijke puinhoop van maakt en de regionale en lokale overheden staan erbij en kijken ernaar.

We liggen voorover op de grond met ons hoofd in de Scheisse en wachten op de volgende schop in de kont.

Waarmee 2020, behoudens het eindelijk optiefen van Trump, op passende wijze wordt afgesloten. Met de wereld in de vergrendeling vanwege het coronavirus, mensen die geliefden van een afstand moeten loslaten en nog steeds minimaal vijfduizend besmettingen per dag, de teloorgang van FC Barcelona, nog een verwoestende orkaan her en der, burgeroorlogen die maar niet willen eindigen en de merkwaardige ambitie van de provincie Drenthe om één edelhert neer te knallen maakt dat we met weinig plezier terugkijken op het voorbije jaar.

Alle frustraties op de laatste dag met een recordhoeveelheid vuurwerk de lucht in blazen mag ook al niet. Een enkele carbidbus en dan gaat 2020 met een natte scheet de geschiedenis in.

Slechts één ding kan het jaar nog redden: een witte kerst.

menu