Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Net Ajax

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

De keeper van het hockeyteam van oudste zoon voelde zich zaterdagmiddag tijdens de uitwedstrijd in Amstelveen de eenzaamste man op aarde. Een patatverkoper op Antarctica. Je bent er klaar voor, hebt er zin aan, zo van ‘kom maar op jongens’, maar in de verste verte geen mens te bekennen.

Zijn matties veegden de vloer aan met de tegenstander en toen de stofwolken waren opgetrokken prijkte er 0-11 op het scorebord.

Een storm uit het noorden. De Groningers speelden met de honger van een roedel wolven die na vijf dagen zonder eten op de taiga een kudde schapen ontwaart. D’r op en d’r over, we take no hostages .

Heel fijn om als ouder naar te kijken. Meestal rijden noorderlingen, in ieder geval ik, met klotsende oksels naar het westen, waar we ons met een ‘wordt toch weer niks’ de kaas van het brood laten eten. Voor de thuisploeg goed en wel wakker was stond het 0-3.

Sporters, zelfs hockeyers, zijn echter mensen en het gevaar bij een dergelijke vroege voorsprong is dat het een tandje lager gaat:

Relax killa’s , we hebben die bitches op de grond. Tijd voor een fissa , gallery play . Maar zelfs bij de stand 0-11 schreeuwde de Groninger coach dat ze druk moesten zetten.

,, Djiez ’’, zei iemand. Zijn hond beet van schrik een hockeybal kapot en de Amstelveners smeten na afloop scheenbeschermers, sticks, bidons en een pan gebakken aardappelen de dug-out in.

Een oudere mevrouw die niet bij ons hoorde vatte het spel van de Groningers in twee woorden samen: ,,Net Ajax.’’

menu