Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Nog zeven

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

We moeten er nog zeven. Ik zeg ‘we’, al ben ik er vooral zelf mee bezig. Maar mijn vrouw voedt mij vanaf de bank hardop pratend soms minutenlang met synoniemen en associatiewoorden. Het helpt niet altijd als ik rust nodig heb om na te denken, tot ik ineens zeg: ,,Ja! Je hebt 34 opgelost.’’

Ik begon vlak voor Kerst met Dr. Denker . De laatste jaren lieten we de puzzel links liggen. Te druk met andere zaken. Maar zij keek naar dat programma over Australiërs die een droomhuis bouwen, daar had ik geen zin in en dacht: toch even kijken.

De eerste, 17, ging vlot, een paar andere waren ook gemakkelijk en van acht oplossingen werden het er twaalf, twintig en daarna ging het langzamer, tot ik de zondag na Kerst, terwijl zij helemaal in de serie Bridgerton zat, om twee uur ‘s nachts vastliep.

,,Wat doe je?’’, vroeg mijn vrouw. Ik lag omgekeerd op de bank, mijn hoofd hing op de grond. ,,Kan ik beter nadenken.’’

Ze vroeg of ik dat nooit meer wilde doen, maar ik moest wat.

De laatste zeven, daar kwam ik gewoon niet uit.

Een ervan, 12, lijkt vrij simpel, vier letters op een wit vlak. Het antwoord is ook vier letters. Zelfde met plaatjes 10, 16, 24, 37, 38 en 39. Maar ik ben nog niet in de buurt van een oplossing en het is maandagavond als ik zeg: ,,Ik stop. Dit kost te veel tijd. Ik heb echt geen idee en we moeten verder.’‘

Maar als ik dit tik en Dr. Denker naast me ligt omdat ik er over schrijf, kijk ik toch snel even en weet ineens 24. Nog zes.

menu