Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Onbekend terrein

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Het wordt spannend, maar het gaat door. We zijn er aan toe. Een kort overleg, een knik en ‘ja, we kunnen dit’ bezegelt het besluit. Of het oplevert wat we er van verwachten is de vraag, maar mijn vrouw en ik ruilen vandaag van werkplek.

Ik kijk na negen weken niet meer naar de lucht in het noordoosten, de klimop achter het huis, de boom van de buren en het topje van de vlaggenmast van de hoekwoning verderop. Mijn blik is straks gericht op een witgeverfde bakstenen muur.

Zicht naar buiten is er alleen rechts, maar dan kijk ik ook meteen de tuin in en ben slechts twee stappen verwijderd van een blik op de kruidentuin, waar ik anders de hele kamer voor door moest.

Het begon ermee dat mijn vrouw zich vrijdag schuin tegenover mij installeerde. Ze moest die middag veel videobellen en daar zat ze dichterbij de wifi. De tafel stond in korte tijd vol met háár dingen.

Ik had geen last van het gebel, die spullen maakten echter onrustig en ik keek naar haar bureau, zag het vertrouwde uitzicht voor mij, draaide het hoofd weer naar de plek die ze had verlaten en zei: ,,Weet je wat?’’

Ze keek niet-begrijpend, wat verwilderd zelfs. Snapte ik. We waren vergroeid geraakt met onze werkplekken en dat wat vastigheid gaf in deze verwarrende tijden werd gekoesterd.

An derzijds: we moesten elkaar blijven uitdagen. Het idee kreeg gaandeweg ook haar in de greep en dus pakten we de spullen op en vertrokken naar ons onbekend terrein, de andere kant van de kamer.

menu