Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Op zolder

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Ze komen er zelfs voor uit hun kamer. Deuren die al weken potdicht blijven zwaaien open en zoons drentelen door de gang. Het lijkt wel of er brand is. Maar mijn vrouw gaat, het zijn de dingen die we doen tijdens corona, op zolder.

Wat ze op de vliering wil is onduidelijk. ,,Gewoon, even kijken’’, klinkt het. Wat van alles kan betekenen. Maar zoons leggen uit wat naar beneden komt: Wii en Skylanders.

Voor mensen zonder kinderen: de Wii is een spelcomputer, aan te sluiten op televisie, waar je voor staat om golf en tennis te spelen en met de controller beweegt als golfer of tennisser. Bijna dan.

Skylanders is een spel met een plateau waarop je poppetjes zet die dan in de game verschijnen. De figuren hebben enorme knotsen of kromzwaarden om virtueel dood en verderf te zaaien en zien er zo gruwelijk uit dat je denkt: Frankenstein was best goed gelukt.

Zoals wij hele middagen knikkerden en rolschaatsten, zo vlogen zij urenlang in een vliegtuig, kliefden fruit en tegenstanders, gingen over op Lego Star Wars en Indiana Jones en tot slot Skylanders, met steeds meer poppetjes en het was allemaal weer niet goedkoop.

De opwinding is logisch. De jongetjes zijn tieners en Wii en Skylanders herinneren aan de tijden van onbeperkt plezier, zonder dat ergens huiswerk lag te wachten.

Wat verbaast is dat alles er nog is en ze rennen naar de woonkamer en het is een feest der herkenning als de poppetjes uit de doos komen.

Ze hebben er zegge en schrijve vijf minuten mee gespeeld.

menu