Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Opzeggen

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Ze gaat er voor zitten. Oortjes in en lijstje met nummers mee. Zij liever dan ik, maar het besluit is genomen en dan is het zaak door te pakken. Mijn vrouw nestelt zich op een rustige plek in de kamer en meldt: ,,Ik ga bellen.’’

We gaan abonnementen en contracten opzeggen, donaties aan goede doelen en deelname aan loterijen. Lang geleden met ons volle verstand ‘ja’ gezegd, maar we zijn er wel klaar mee. De opruiming in coronatijd is niet alleen in kasten en kamers, ook administratief.

Eén organisatie kreeg elke maand zelfs drie keer een forse bijdrage. Ik werd in maart gebeld door een energieleverancier voor een beurt voor de geiser, een apparaat dat we in november reeds hadden laten vervangen. Het onderhoudscontract liep door, terwijl ik niet eens wist dat we dat nog hadden.

Het is niet zo dat we helemaal niks meer geven of willen, maar de bezem gaat er gewoon door. Veel kan gelukkig via de mail, bij een redelijk aantal is nergens te vinden hoe op te zeggen en ontkomen we er niet aan de klantenservice te bellen.

Die loodzware taak is voor mijn vrouw en zij heeft daarmee mijn respect. Ze is er ook wat beter in, al begint de irritatie na het vierde telefoontje eveneens te komen.

Ik hoor zinnen als: ‘Nee, geen behoefte aan’, ‘Ik wil gewoon opzeggen’ en ‘Nee, echt geen vragen meer’. Alleen tijdens het contact met Wereldnatuurfonds, om jongste zoon af te melden als Ranger is er even lol: ,,Ja, hij was ook niet zo’n goeie hoor.’’

menu