Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Over de kop

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

We gaan naar een andere samenleving, lees ik. Kan niet anders. De wereld gaat over de kop. Het coronavirus is een realiteitstoets, waarin we eindelijk tot besef komen dat het roer om moet. Zou zo maar kunnen. Al zullen we, stel dat er een ‘nieuwe normaal’ ontstaat, eerst nog wel even bezig zijn de gevallenen uit het ‘oude normaal’ overeind te helpen.

Kijkend naar de persconferenties van Donald Trump kan me de omschakeling overigens niet snel genoeg gaan. Een maatschappij, samenleving, orde, waarin het mogelijk is dat een volslagen idioot president van Amerika is, kan maar beter snel de knop omgooien.

Ik kan nooit heel lang naar hem luisteren en ik hoef denk ik niet uit te leggen waarom. Er zijn twee mensen bij wie ik de neiging heb om trottoirbanden door de tv te gooien en dat is bij hem en die zanger van Kajagoogoo en, oké, bij Jort Kelder, Linda de Mol natuurlijk en, de laatste, Wendy van Dijk..., maar bij Wendy ontkom ik niet aan Martijn Krabbé en ik vergeet bijna Baudet en..., nee, klaar.

Het vorige, opnieuw veelbesproken, perspraatje van Trump zag ik op een dag waarop ik iets deed wat een voorschot op de toekomst was: sap maken van appelklokhuizen en schillen. Geleerd van Kookpit op Facebook.

Ik heb het die dag nog niet geproefd, want de bonensoep die ik ook aan het maken was ging voor en met de rolmops erbij bleek het buikje al weer snel vol.

Dat ‘nieuwe normaal’ zal er best komen, maar veranderen gaat altijd met héél kleine stapjes.

menu