Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Pagga slaan

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

De een is glutenvrij filosoof uit Groningen, de ander zanger en liedjesschrijver uit Memphis. Het zijn twee vrouwen, Sanne ten Wolde en Valerie June, die ik op social media volg en die in coronatijd mijn bijzondere aandacht hebben.

De Groningse met grappige tweets, de Amerikaanse met liedjes en ze laten me elke dag even grijnzen. Voor een man uit het veen, opgegroeid met tegenwind en sloopauto’s in de tuin, staat dat gelijk aan een bulderlach van iemand buiten het voormalige land van suikerbiet en strokarton, tegenwoordig krimp en windmolens.

Ze staan beiden zelfs voor een culturele kruisbestuiving tussen twee generaties. Oudste zoon is dankzij mij fan van de eclectische folk van June en door Ten Wolde weet ik wat pagga slaan betekent en als ik vraag of hij die term kent begint hij te lachen en kijkt jongste verschrikt op van zijn iPhone. ,,Ah, voesieknakken !’’, zeg ik.

Wat echter het meest intrigeert aan deze twee vrouwen zijn hun jaloersmakende kapsels. Er zijn eigenlijk geen woorden om die te beschrijven, behalve clematis en slangennest en zij moeten twee van de weinige mensen zijn die lachen om het verbod op kappersbezoek.

Ik wou dat ik zulk haar had, maar dat van mij is van het type ‘ gain sege wil t vreten ’.

Zij zien er natuurlijk stoer uit, terwijl ik lijk op Wickie de Viking met baard en een John Lennon-bril, een rode muts die er volgens mijn vrouw uitziet als een condoom en ik heb dag in dag uit hetzelfde aan. Een oude badjas, voetbalbroekje en gedateerd shirt van Borussia Dortmund.

menu