Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Plaats delict

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

We gingen er elke keer met het hele gezin voor zitten en het schietschijfje met de titel alleen al vond ik geheimzinnig en het woord Tatort klonk spannend. Al dacht ik in eerste instantie dat de commissaris zo heette.

De Duitse krimi bestaat vijftig jaar en is de langstlopende ooit in het land van Nena, Manfred Kaltz en Gebroeders Grimm. Hoewel in die halve eeuw ruim tachtig teams actief zijn geweest, is er voor mij slechts één Kriminalhauptkommissar: Schimanski, voornaam Horst. Ik kan niet eens de naam van een andere commissaris noemen.

Schimanski was favoriet omdat hij niet voldeed aan het clichébeeld. De man droeg een grijs veldjack, in mijn herinnering beige, reed niet in een Mercedes, greep geboefte eerst voor de borst alvorens vragen te stellen en deed zulke domme dingen dat mijn vader regelmatig het hoofd schudde: ,,Wat ist ook n kou.’’

De speurder werkte zichzelf meer in de nesten dan de verdachten, standaard in elke moderne Scandinavische politieserie, in de jaren tachtig van de vorige eeuw was dat echter nog vrij ongebruikelijk en in 1997 kreeg hij dan ook een eigen serie: Schimanski.

Als ik acteur Götz George in een andere film of serie zag, dacht ik direct: hé, Schimanski, maar hij is ook alweer een tijdje dood.

Voor de rest weet ik er vrij weinig van af. Ik herinner me ook geen aflevering of scène of zo, behalve die keer dat hij een stomp in het gezicht kreeg van de man van zijn minnares. Maar Schimanski was een held.

menu